فصل سوم : در كيفيت قيام و خروج تا كشتن سفيانى اين واقعه مانند يك واقعهء تاريخى است و در نقل واقعهء تاريخى اتصّال و ارتباط نقل و پيوستگى مطالب به هم بىنهايت مرغوب و بر ذوق مطلوب و مطالعه‌كننده را دلچسب‌تر است ، ولى چنان است كه اين واقعه من البدء الى الختم در يك حديث باشد تا قطع رشتهء اتّصال نشود ، بلكه در اخبار بسيار و هر خبرى يك جزء از واقعه را متعرّض شده ، پس اگر طريقهء محدّثين را در نقل بپيماييم نقل واقعه از لطافت خارج مىشود لهذا ملخّص مجموع را در نظر گرفته به طورى كه هم از عين ترجمه خارج نگشته و هم اتّصال و ارتباط و ترتيب بين حوادث و وقايع رعايت شده تا اين‌كه مجموع به صورت يك نقل و يك حديث ديده مىشود . بعد از خروج آن حضرت از محل غيبت خود در ماه رمضان يا قبل از آن ، تا ماه ذيحجّه در ذى طوى به انتظار ياران خود و انتظار رخصت حق به سر مىبرد تا اين‌كه اعمال حج را به جا مىآورد ، در شب قبل از خروج براى بيعت و اظهار خود بر عموم خادمى كه در نزد او است با بعضى از اصحاب آن حضرت ملاقات مىكند و به ايشان مىگويد چند نفر در اين‌جا هستيد ؟ مىگويند : مقدار چهل نفر . پس بگويد : چگونه خواهيد بود اگر صاحب خود را ببينيد ؟ مىگويند : به خدا قسم اگر ما را به كوه‌ها ببرد و در كوه‌ها جا دهد ما با او خواهيم رفت . پس شب آينده به نزد ايشان آيد و بگويد ده نفر از بزرگسالان و نيكان خود را به من معرفى كنيد . پس ده نفر تعيين كنند ، ايشان را بردارد و به نزد صاحب الامر عليه السّلام ببرد ، پس